Adwentowy dzień skupienia klasy 4-8 przeżywały w czwartek 7 XII pod kierunkiem ks. Michała Lubowickiego. W tym dniu pomiędzy godziną 8.15 a 15 uczniowie mogli przeżyć sporo, dowiedzieć się dużo i postawić sobie wiele pytań.
Dzień rozpoczęła wspólna modlitwa w kaplicy, podczas której nastąpiło zawierzenie Chrystusowi tego czasu. Potem drogi klas 4-5 i 6-8 rozeszły się na kilka godzin. Klasy starsze poszły do swoich sal, aby utworzyć krąg, w którym mieli się zastanowić nad rozmaitymi problemami dorastania, cechami dorosłych, ich obowiązkami, nad tym, czego zwyczajnie w ludziach nie lubią i tym, czego w nich szukają. Nikt nie oceniał, nie komentował, nie uzupełniał … Nietypowe zajęcia skłoniły młodych ludzi do otwartości i szczerego szukania odpowiedzi, to zaś uczyniło zajęcia ciekawymi – czas minął niesłychanie szybko.
Po śniadaniu odbyła się konferencja w kaplicy, podczas której nasz rekolekcjonista zapoznał zebranych z postacią św. Ambrożego. 7 grudnia jest dniem, w którym Ambroży otrzymał sakrę biskupią i w tym dniu wspomina go kalendarz liturgiczny. Oto człowiek, który odniósł życiowy sukces i zrobił zawrotną karierę w Cesarstwie Rzymskim, w młodym wieku został namiestnikiem prowincji ze stolicą w Mediolanie. Nawet nie był jeszcze ochrzczony, a jednak właśnie on został przez Boga upatrzony na biskupa Mediolanu. Najciekawszym doświadczeniem była „ucieczka” Ambrożego przed tą nominacją, gdy podczas grudniowej nocy konno opuścił Mediolan i udał się prosto przed siebie. „Idąc prosto przed siebie nie można daleko dojść” – te słowa Małego Księcia znalazły potwierdzenie w historii Ambrożego, który nad ranem zatrzymał się przed osnutą jeszcze nocnymi mgłami bramą miasta … Mediolan. I tak Pan Bóg uczynił go biskupem tego miasta, gdyż dotychczasowy urzędnik cesarski podjął się tego zadania. Historia Ambrożego bardzo spodobała się uczniom, którzy zrozumieli, że nasze życiowe ścieżki nie zawsze są takie, jakie sobie sami planujemy.
W tym samym czasie uczniowie klas 4-5 przygotowywali w klasach plakaty „Dom na skale” i „Dom na piasku”. Zapoznali się z przypowieścią na ten temat, a potem krótko rozważali jej treść. Podłoże z przypowieści – skała i piasek – nabrały znaczenia symbolicznego (to odpowiednio wartości i rzeczy zbędne). Także wichura i burza były interpretowane symbolicznie jako pokusy, kryzysy. Klasy pracowały w dwóch odrębnych grupach, te zaś podzieliły się na dwie mniejsze, żeby wykonać plakat jednego z domów. W ciągu 50 minut powstały bardzo efektowne i wartościowe prace, które zaniesiono do kaplicy do wspólnej analizy.
O tym, jak burzliwe może okazać się wkraczanie w dorosłość, opowiedział z humorem film pt. „W głowie się nie mieści”. Film zwizualizował z fantazją i żartem trudny temat - jakie trudne i dramatyczne jest formowanie ludzkiej tożsamości, świadomości i osobowości.
Druga konferencja klas 6-8 oparta była na Ewangelii z dnia, w której Jezus opowiedział słuchaczom ukazaną na plakatach klas 4-5 przypowieść o budowaniu domu - kto jest mądry, stawia go na skale, a nierozsądny człowiek uzna piasek za pewny grunt. Co jest tą skałą, czym jest piasek? Może czasem nam się wydawać, że jesteśmy wierzącymi ludźmi, ale cała nasza wiara to jedynie puste praktyki religijne. Gdy nie spotka się żywego Jezusa, w chwili kryzysu lub pokusy może się okazać, że budowany „domek wiary” rozsypie się w gruzy. Skałą może być dla wierzących jedynie Pan Jezus.
Po drugiej konferencji nastąpiła dłuższa przerwa na rekreację i obiad. O godz. 13.50 wszyscy – młodsi i starsi – zebrali się w kaplicy na wspólnej adoracji. Ks. Michał wprowadził w te formę modlitwy kilkoma zdaniami. Zakończył wskazówką świętego proboszcza z Ars – który od pewnego prostego wieśniaka usłyszał najcelniejszą definicję tej modlitwy- „ja patrzę na Niego, a On patrzy na mnie” (Katechizm KK powtórzył to genialne wyjaśnienie).
Na zakończenie dnia skupienia do naszego gościa podeszli i przemówili członkowie samorządu szkolnego – barwnie dziękując za spotkanie, które okazało się tak ciekawe i daj Boże – owocne. Dziękowali za postać świętego Ambrożego, czas refleksji, modlitwy, spotkania z Panem i Jego Słowem, życząc księdzu równie ciekawych spotkań i pomysłów.
Na koniec nie zabrakło słodkiego akcentu – podwieczorku dla wszystkich uczestników. Był to dzień bardzo udany i harmonijny - przeżyty w pokoju i skupieniu – do czego wzywała jego nazwa. Oby przynosił owoce w życiu uczestników…
